Tijdens de vasten op vrijdagavond is er om 18.10 uur een kruiswegmeditatie in de linkerzijbeuk van de kerk. In deze beuk hangen de schilderijen van de kruisweg alsook het grote werk van de kruisoprichting van Antoon van Dyck. Een uitgelezen plaats dus om ons samen te bezinnen over het lijden en sterven van Jezus. Dit doen we meestal aan de hand van veertien projecties. Bij iedere projectie leest een lector een bijbelfragment gevolgd door een overweging. De aanwezigen antwoorden met een gebed. We staan ook stil bij het vele lijden van mensen in deze tijd. Een zinvol moment van bezinning op weg naar Pasen.

Goede Vrijdag, drie uur in de namiddag, we gaan de weg met Jezus. Hij staat er niet alleen voor. Want we zijn samen in de naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest.

Er is een Jezus van Nazareth geweest die zei dat Hij door zijn Vader gezonden was om aan de mensen de weg te wijzen naar onze echte menswording en verlossing. Hij zei dat Hij over de dood en de verrijzenis heen bij ons en in ons en met ons zou blijven als wij in zijn Naam willen samen zijn.

Zijn geboorte, zijn leven, zijn dood en verrijzenis overstijgen elk ander mensenverhaal uit de geschiedenis.

In elke christen wordt Jezus opnieuw geboren, in elke christen gaat Hij weldoende rond, in elke christen bidt Hij tot zijn Hemelse Vader, in elke gemeenschap is Hij Geestkrachtig aanwezig.

Jezus zal maar voorgoed dood en begraven zijn en het zal nooit meer Pasen en Pinksteren zijn, de dag dat de laatste christen afhaakt, de dag dat de laatste gemeenschap van gelovigen niet meer bidt, niet meer weldoende rondgaat, de anderen niet meer dient.

Een vierde van zijn levensverhaal in de vier evangelies is gewijd aan Jezus’ lijden, dood en verrijzenis. Sedert die eerste keer, in de straten van Jeruzalem, staat Hij er echter niet alleen voor. Twintig eeuwen hebben christenen zijn kruis mee opgenomen en zijn ze Hem gevolgd.